การปล่อยให้ร้องจนหลับ ซึ่งในงานวิจัยเรียกว่า การปล่อยให้ร้องโดยไม่ปรับรูปแบบ (unmodified extinction) คือการพาลูกเข้านอนตามเวลาเข้านอนที่กำหนด และไม่กลับเข้าไปอีกจนถึงเช้า ยกเว้นเพื่อดูความปลอดภัยและอาการเจ็บป่วย นี่คือนิยามของ American Academy of Sleep Medicine (AASM) วิธีนี้เป็นวิธีฝึกนอนที่พ่อแม่เข้าไปเกี่ยวข้องน้อยที่สุด และต่างจากการปลอบแบบควบคุม ซึ่งคุณจะเข้าไปดูลูกเป็นระยะ แหล่งข้อมูลในออสเตรเลียและสหราชอาณาจักรระบุว่าวิธีแบบนี้ไม่เหมาะกับทารกอายุต่ำกว่า 6 เดือน และหลักฐานที่มีอยู่ก็มีทั้งประโยชน์ที่ชัดเจนต่อการนอน และคำถามเรื่องความเครียดที่ยังไม่มีคำตอบ

คู่มือนี้อธิบายวิธีการอย่างเป็นกลางเพื่อให้คุณตัดสินใจได้เอง ไม่ได้เป็นการแนะนำให้ใช้วิธีนี้ และหลายครอบครัวก็เลือกวิธีที่นุ่มนวลกว่า หรือไม่ฝึกนอนเลย

วิธีปล่อยให้ร้องจนหลับคืออะไร?

ตามนิยามของ AASM พ่อแม่จะพาลูกเข้านอนตามเวลาเข้านอนที่กำหนดไว้ แล้วไม่สนใจลูกจนถึงเช้า โดยยังคอยเฝ้าดูความปลอดภัยและอาการเจ็บป่วยอยู่ เป้าหมายคือลดการร้องไห้และการร้องเรียก โดยเอาความสนใจจากพ่อแม่ซึ่งเป็นเหมือนรางวัลของการร้องออกไป

NCT แยกความแตกต่างระหว่างสองวิธีที่มักสับสนกัน:

  • ปล่อยให้ร้องจนหลับ (extinction): คุณปล่อยให้ลูกร้องและไม่ตอบสนองเลย
  • ปล่อยร้องแบบควบคุม (graduated extinction): คุณเข้าไปดูลูกเพื่อให้ลูกรู้ว่าคุณอยู่ตรงนี้ แต่ไม่ได้ปลอบให้ลูกกลับไปหลับ NCT ระบุว่าบางครั้งวิธีนี้เรียกว่าวิธีของ Ferber

หากคุณสนใจการเข้าไปดูเป็นระยะ ลองอ่าน เข้าไปดูและปลอบ ซึ่งอธิบายการปลอบแบบควบคุมไว้อย่างครบถ้วน AASM ยังระบุวิธีอีกแบบหนึ่งที่เรียกว่า “การปล่อยให้ร้องโดยมีพ่อแม่อยู่ด้วย” (extinction with parental presence) ซึ่งพ่อหรือแม่จะอยู่ในห้องด้วย

วิธีปล่อยให้ร้องจนหลับมีที่มาจากไหน?

ชื่อนี้มาจากจิตวิทยาพฤติกรรม ซึ่งคำว่า “extinction” (การดับพฤติกรรม) หมายถึงพฤติกรรมที่ค่อย ๆ หายไปเมื่อไม่ได้รับรางวัลอีกต่อไป นักวิจัยด้านการนอนศึกษาวิธีนี้ภายใต้ชื่อ “unmodified extinction” และเป็นหนึ่งในวิธีบำบัดที่ได้รับการประเมินใน งานทบทวนของ AASM ปี 2006 ซึ่งรวบรวมงานศึกษาการรักษา 52 ชิ้น

Tresillian หน่วยบริการด้านการเลี้ยงลูกของออสเตรเลีย อธิบายว่า “crying it out” เป็นชื่อเรียกใหม่ของการปล่อยร้องแบบควบคุม ซึ่งเป็นวิธีที่ใช้กันในช่วงทศวรรษ 1980 และระบุว่างานวิจัยใหม่ ๆ ด้านสุขภาพจิตของทารกได้แสดงให้เห็นวิธีที่นุ่มนวลกว่าในการช่วยเรื่องการนอน

ปล่อยให้ร้องจนหลับใช้ได้ตั้งแต่อายุเท่าไร?

แหล่งข้อมูลที่ระบุอายุกำหนดไว้ที่ 6 เดือนขึ้นไป:

แหล่งข้อมูล สิ่งที่ระบุไว้
RACGP (แพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปในออสเตรเลีย) โปรแกรมการปล่อยร้องแบบควบคุมและการนั่งเฝ้าในห้องของ RACGP ใช้สำหรับทารกอายุ 6–12 เดือน และไม่แนะนำสำหรับทารกอายุต่ำกว่า 6 เดือน
NCT (สหราชอาณาจักร) ไม่แนะนำการฝึกนอนก่อนอายุ 6 เดือน
Tresillian (ออสเตรเลีย) ไม่แนะนำและไม่ใช้การปล่อยร้องแบบควบคุมไม่ว่าในวัยใด
AASM (สหรัฐอเมริกา) ครอบคลุม “ทารกและเด็กเล็ก” โดยไม่ได้กำหนดอายุเริ่มต้น

NCT อธิบายเหตุผลไว้ว่า การกระตุ้นให้ทารกอายุต่ำกว่า 6 เดือนนอนนานและหลับลึกกว่าที่เป็นปกติในวัยนั้นอาจเพิ่มความเสี่ยงต่อกลุ่มอาการเสียชีวิตกะทันหันในทารก (SIDS) และการฝึกนอนมักหมายถึงการแยกห้องนอน ขณะที่การนอนห้องเดียวกันทั้งกลางวันและกลางคืนในช่วงหกเดือนแรกช่วยป้องกัน SIDS ได้ งานทบทวนอย่างเป็นระบบของ Douglas และ Hill พบว่ายังไม่มีหลักฐานว่าการปรับพฤติกรรมการนอนในช่วง 6 เดือนแรกช่วยลดการร้องไห้ ป้องกันปัญหาการนอนในภายหลัง หรือป้องกันภาวะซึมเศร้าหลังคลอดได้

ในสหรัฐอเมริกา คู่มือการพาลูกเข้านอนของ HealthyChildren.org (จาก American Academy of Pediatrics) ไม่ได้ระบุชื่อวิธีฝึกนอนหรืออายุสำหรับการฝึกนอน แต่แนะนำให้วางลูกลงนอนตอนที่ง่วงแต่ยังไม่หลับ และไม่รีบเข้าไปปลอบเมื่อลูกร้อง เพราะทารกต้องใช้เวลาเรียนรู้ที่จะกลับไปหลับต่อได้เอง

หากลูกเกิดก่อนกำหนด ให้ถามแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปหรือพยาบาลสุขภาพเด็กที่ดูแลคุณว่าควรใช้อายุปรับแก้ของลูกหรือไม่

ปล่อยให้ร้องจนหลับทำอย่างไร ทีละขั้นตอน?

หากคุณตัดสินใจจะลอง นี่คือวิธีเตรียมการที่มักใช้กัน ควรปรึกษาแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปหรือพยาบาลสุขภาพเด็กที่ดูแลคุณก่อน โดยเฉพาะหากลูกมีข้อกังวลด้านสุขภาพหรือการกิน

  1. ดูจังหวะเวลา ลูกอายุเกิน 6 เดือน สบายดี กินและเติบโตตามที่คาดไว้ และไม่มีความวุ่นวายครั้งใหญ่ เช่น การเจ็บป่วยหรือการย้ายบ้าน
  2. ทำให้ทุกคนเข้าใจตรงกัน RACGP ระบุว่าการที่พ่อแม่เห็นไม่ตรงกันเรื่องวิธีจัดการการนอนเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้แผนการนอนไม่ได้ผล ตกลงแผนกันให้ชัด รวมถึงสิ่งที่คุณจะทำตอนกลางดึก ก่อนเริ่มคืนแรก
  3. ตัดสินใจเรื่องมื้อนมกลางคืน NHS ระบุว่าตั้งแต่อายุ 6 ถึง 12 เดือน ลูกอาจไม่จำเป็นต้องกินนมกลางคืนแล้ว แต่ทารกบางคนก็ยังต้องการ หากลูกยังกินนมกลางคืนอยู่ ให้ปรึกษาพยาบาลสุขภาพเด็กที่ดูแลคุณ และลองอ่าน การเลิกมื้อนมกลางคืน
  4. ตอบสนองความต้องการของลูกก่อน HealthyChildren.org แนะนำให้ดูก่อนอย่างอื่นว่าลูกหิว เหนื่อย หรือเจ็บปวดหรือไม่ การได้กินอิ่ม ผ้าอ้อมสะอาด และเสื้อผ้าที่สบายตัวต้องมาก่อน
  5. จัดเตียงเด็กให้ปลอดภัย นอนหงาย บนที่นอนที่แน่นและเรียบ ปูด้วยผ้าปูที่นอนแบบรัดมุมเท่านั้น (ดูหัวข้อความปลอดภัยด้านล่าง)
  6. ทำกิจวัตรก่อนเข้านอนที่สงบและคาดเดาได้ ในเวลาเดียวกันทุกคืน ลองอ่าน กิจวัตรก่อนเข้านอน
  7. วางลูกลงในเตียงเด็กตอนที่ยังตื่นอยู่ บอกราตรีสวัสดิ์ แล้วออกจากห้อง
  8. อย่ากลับเข้าไปจนกว่าจะถึงเวลาตื่นตอนเช้าที่กำหนดไว้ ยกเว้นเพื่อดูความปลอดภัยและอาการเจ็บป่วย การคอยฟังเสียงหรือใช้เครื่องเฝ้าดูเด็กช่วยให้คุณดูลูกได้โดยไม่ต้องเข้าไป
  9. จดบันทึกการนอน โปรแกรมของ RACGP ให้พ่อแม่ใช้บันทึกการนอนเพื่อติดตามความคืบหน้า จดเวลาเข้านอน การร้องไห้นานแค่ไหน การตื่น และเวลาตื่นตอนเช้า เพื่อให้คุณเห็นแนวโน้มแทนที่จะตัดสินจากคืนใดคืนหนึ่ง

สัปดาห์แรกโดยทั่วไปเป็นอย่างไร?

ไม่มีรูปแบบรายคืนที่เชื่อถือได้ และทารกแต่ละคนก็แตกต่างกันมาก หลายครอบครัวพบว่าคืนแรก ๆ ยากที่สุด และการร้องไห้จะลดลงเร็วแค่ไหนก็แตกต่างกันไปในทารกแต่ละคน นี่จึงเป็นเหตุผลที่การจดบันทึกช่วยได้ เตรียมใจไว้ว่าคุณจะต้องใช้แผนที่ตกลงกันไว้สำหรับช่วงกลางดึกด้วย ไม่ใช่แค่ตอนเข้านอน

โปรแกรมของ RACGP ทบทวนความคืบหน้าหลังผ่านไป 2 สัปดาห์ และยังเตือนเรื่อง extinction burst (การกลับมาตื่นซ้ำ) คือการที่ลูกกลับมาตื่นกลางดึกอีกครั้ง 2–4 สัปดาห์หลังจากที่หยุดตื่นไปแล้ว ซึ่งเกิดขึ้นในทารกประมาณ 20% โดยไม่มีสาเหตุที่ชัดเจน เช่น ไข้ คำแนะนำคือให้กลับไปใช้เทคนิคเดิม และทารกมักกลับเข้าสู่นิสัยการนอนแบบใหม่ได้หลังจากผ่านไปไม่กี่คืน

หากไม่มีอะไรดีขึ้นหลังผ่านไปสองสามสัปดาห์ RACGP แนะนำให้พิจารณาว่าใช้เทคนิคอย่างสม่ำเสมอหรือไม่ พ่อแม่เห็นไม่ตรงกันในเรื่องนี้หรือไม่ และพ่อหรือแม่อาจมีภาวะซึมเศร้าหรือไม่

ปล่อยให้ร้องจนหลับได้ผลไหม? หลักฐานว่าอย่างไร

งานวิจัยสนับสนุนการปล่อยให้ร้อง (extinction) ในด้านการนอน แต่งานศึกษาส่วนใหญ่ไม่ได้วัดทุกเรื่องที่พ่อแม่ใส่ใจ และมีไม่กี่งานที่ทดสอบการปล่อยให้ร้องเต็มรูปแบบเพียงอย่างเดียว

หลักฐานว่าช่วยให้นอนดีขึ้น

  • งานทบทวนของ AASM ซึ่งรวบรวมงานศึกษา 52 ชิ้น พบว่า 94% รายงานว่าการรักษาด้วยการปรับพฤติกรรมได้ผล โดยเด็กมากกว่า 80% ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางคลินิกและคงอยู่ 3 ถึง 6 เดือน งานนี้พบหลักฐานที่สนับสนุนการปล่อยให้ร้องโดยไม่ปรับรูปแบบอย่างหนักแน่น
  • แนวปฏิบัติ (practice parameters) ปี 2006 ของ AASM จัดให้การปล่อยให้ร้องโดยไม่ปรับรูปแบบอยู่ในระดับ “standard” (ระดับสูงสุด) แต่พบว่าหลักฐานยังไม่เพียงพอที่จะแนะนำวิธีใดวิธีหนึ่งมากกว่าวิธีอื่น

หลักฐานเรื่องผลระยะยาว

  • งานทดลองแบบสุ่มของ Gradisar และคณะ ในออสเตรเลีย กับทารก 43 คนอายุ 6–16 เดือน ทดสอบการปล่อยให้ร้องแบบค่อยเป็นค่อยไป (มีการเข้าไปดู ไม่ใช่ปล่อยให้ร้องเต็มรูปแบบ) และการเลื่อนเวลาเข้านอน (bedtime fading) ทั้งสองวิธีช่วยให้นอนดีขึ้น ระดับคอร์ติซอล (ฮอร์โมนความเครียด) ลดลงเล็กน้อยถึงปานกลาง และเมื่อผ่านไป 12 เดือนก็ไม่พบความแตกต่างด้านความผูกพัน อารมณ์ หรือพฤติกรรม
  • การติดตามผล 5 ปีของงานทดลองในออสเตรเลีย เรื่องเทคนิคปรับพฤติกรรมการนอนที่ดำเนินการโดยพยาบาลเมื่อทารกอายุ 8–10 เดือน ไม่พบความแตกต่างเมื่ออายุ 6 ปี ทั้งด้านปัญหาทางอารมณ์หรือพฤติกรรม ความเครียด ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กกับพ่อแม่ หรือสุขภาพจิตของแม่ ผู้วิจัยสรุปว่าเทคนิคเหล่านี้ไม่มีผลระยะยาวที่เด่นชัด ทั้งด้านบวกและด้านลบ
  • งานศึกษาในสหราชอาณาจักรของ Bilgin และ Wolke ติดตามทารก 178 คน ซึ่งพ่อแม่รายงานว่าปล่อยให้ลูกร้องจนหลับบ่อยแค่ไหน การทำเช่นนี้ในช่วง 6 เดือนแรกไม่ได้สัมพันธ์กับความผูกพันหรือพฤติกรรมที่แย่ลงเมื่ออายุ 18 เดือน งานนี้เป็นงานศึกษาเชิงสังเกต ไม่ใช่งานทดลองโปรแกรมการนอน

ข้อกังวลที่นักวิจัยตั้งไว้

  • งานศึกษาขนาดเล็กของ Middlemiss และคณะ ในทารก 25 คนอายุ 4 ถึง 10 เดือน ที่อยู่ในโปรแกรมปล่อยให้ร้องแบบผู้ป่วยในเป็นเวลา 5 วัน พบว่าเมื่อถึงวันที่ 3 ทารกไม่แสดงอาการทุกข์ใจตอนเข้านอนแล้ว แต่ระดับคอร์ติซอลของทารกยังสูงอยู่ ขณะที่ของแม่ลดลงแล้ว
  • Douglas และ Hill เตือนว่าการปรับการนอนที่เริ่มตั้งแต่สัปดาห์แรก ๆ เสี่ยงทำให้มีการร้องไห้ที่เป็นปัญหามากขึ้น เลิกเข้าเต้าเร็วขึ้น และแม่วิตกกังวลมากขึ้น
  • HealthyChildren.org เน้นว่าการสอนให้ลูกปลอบตัวเองได้ ไม่เหมือนกับการปล่อยให้ลูก “ร้องจนหลับ” หรือการเพิกเฉยต่อเสียงร้องของลูก

โดยสรุป: การปล่อยให้ร้อง (extinction) มีหลักฐานที่ดีว่าช่วยลดปัญหาตอนเข้านอนและการตื่นกลางดึกในทารกที่โตขึ้นแล้ว งานทดลองของวิธีที่ใกล้เคียงกันไม่พบผลเสียระยะยาว และยังมีคำถามเรื่องความเครียดในระยะสั้นที่ยังไม่มีคำตอบ

ปล่อยให้ร้องจนหลับเหมาะกับใคร และไม่เหมาะกับใคร?

อาจเหมาะกับครอบครัวที่:

  • ลูกอายุเกิน 6 เดือน แข็งแรง และเติบโตได้ดี
  • การตื่นกลางดึกหรือการใช้เวลานานกว่าจะเข้านอนทำให้ทั้งครอบครัวเหนื่อยล้า
  • พ่อแม่ทั้งสองเห็นตรงกันและรู้สึกว่าทำได้อย่างต่อเนื่อง
  • วิธีที่นุ่มนวลกว่ายังไม่ได้ผล หรือคุณอยากใช้แนวทางที่สั้นและสม่ำเสมอ

ไม่เหมาะเมื่อ:

  • ลูกอายุต่ำกว่า 6 เดือน
  • ลูกไม่สบาย เจ็บปวด หรือมีข้อกังวลเรื่องการกิน น้ำหนัก หรือสุขภาพ (ปรึกษาแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปก่อน)
  • คุณกำลังผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เช่น ย้ายบ้าน เริ่มไปสถานรับเลี้ยงเด็กแห่งใหม่ หรือมีน้องคนใหม่
  • การฟังเสียงลูกร้องเป็นเรื่องที่ทนไม่ไหว RACGP แนะนำให้คำนึงถึงผลกระทบของแต่ละวิธีต่อพ่อแม่ด้วย และ การกล่อมแบบตอบสนอง หรือ การค่อย ๆ ถอยห่าง อาจเหมาะกับคุณมากกว่า
  • พ่อหรือแม่กำลังรับมือกับอารมณ์ที่หม่นหมอง ขอรับความช่วยเหลือในเรื่องนั้นก่อน ลองอ่าน อารมณ์หลังคลอด

มีกฎความปลอดภัยอะไรบ้าง และควรหยุดเมื่อไร?

หลักพื้นฐานของการนอนอย่างปลอดภัยใช้กับการนอนทุกครั้ง ไม่ว่าคุณจะใช้วิธีกล่อมแบบใด NICHD Safe to Sleep และ Red Nose แนะนำว่า:

  • นอนหงาย โดยไม่มีสิ่งใดคลุมศีรษะและใบหน้า
  • ที่นอนที่แน่น เรียบ และได้ระดับ ปูด้วยผ้าปูที่นอนแบบรัดมุมเท่านั้น และไม่มีของนุ่มหรือของหลวม ๆ ในเตียงเด็ก
  • ไม่ใช้ถุงนอน ผ้าห่อตัว หรือผ้าห่มแบบถ่วงน้ำหนัก
  • มีพื้นที่นอนที่ปลอดภัยของลูกเองในห้องของคุณอย่างน้อยในช่วง 6 เดือนแรก
  • สภาพแวดล้อมปลอดควันบุหรี่

NICHD แนะนำให้วางทารกนอนหงายทุกครั้งที่นอน รวมถึงตอนงีบ จนกว่าลูกจะอายุ 1 ปี ลองอ่าน การนอนอย่างปลอดภัย สำหรับการจัดที่นอนอย่างครบถ้วน

หยุดแล้วเข้าไปหาลูก หากเสียงร้องฟังดูแตกต่างไป ลูกอาเจียน หรือคุณคิดว่าลูกไม่สบาย ใช้ คู่มือการขอความช่วยเหลือเร่งด่วนของ NHS:

พบแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปภายในวันนี้ หากลูกมีไข้และดูไม่สบาย ไม่กิน หรือคุณกังวล พักแผนไว้ก่อนจนกว่าลูกจะหายดี

ดูแลตัวเองด้วย หากเสียงร้องหนักเกินไปสำหรับคุณ การหยุดก็ไม่เป็นไร หากคุณรู้สึกว่าถึงขีดจำกัดแล้ว ให้วางลูกลงในเตียงเด็กอย่างปลอดภัย แล้วออกมาพักสักสองสามนาที จากนั้นโทร แพทย์ของคุณหรือบริการสุขภาพเด็กในพื้นที่ หากคุณมีความคิดที่จะทำร้ายตัวเองหรือลูก โปรดโทร สายด่วนช่วยเหลือภาวะวิกฤตในพื้นที่ หรือ หมายเลขฉุกเฉินในพื้นที่ของคุณ

ปล่อยให้ร้องจนหลับเทียบกับวิธีอื่นอย่างไร?

วิธี สิ่งที่คุณทำ คุณอยู่ที่ไหน
ปล่อยให้ร้องจนหลับ ปล่อยไว้จนถึงเช้า เข้าไปดูเฉพาะเรื่องความปลอดภัยและอาการเจ็บป่วย อยู่นอกห้อง
เข้าไปดูและปลอบ เข้าไปดูสั้น ๆ ตามช่วงเวลาที่กำหนด เข้า ๆ ออก ๆ
ค่อย ๆ ถอยห่าง อยู่ใกล้ ๆ แล้วค่อย ๆ ขยับออกห่างขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป อยู่ในห้อง
เลื่อนเวลาเข้านอน (bedtime fading) เลื่อนเวลาเข้านอนให้ช้าลง แล้วค่อยเลื่อนให้เร็วขึ้น กล่อมตามปกติ
อุ้มขึ้น วางลง อุ้มขึ้นมาให้สงบ วางลงตอนที่ยังตื่นอยู่ ใช้มือสัมผัส อยู่ในห้อง
การกล่อมแบบตอบสนอง ปลอบตามที่ลูกต้องการ แล้วค่อยถอยออกมา อยู่ใกล้ ๆ

สำหรับการเปรียบเทียบทุกทางเลือกแบบเคียงข้างกัน ลองอ่าน ภาพรวมการฝึกนอน AASM ไม่พบว่ามีวิธีใดดีกว่าวิธีอื่นอย่างชัดเจน วิธีที่ดีที่สุดจึงมักเป็นวิธีที่ครอบครัวของคุณทำได้อย่างสม่ำเสมอและรู้สึกสบายใจ