การเข้าไปดูและปลอบเป็นเทคนิคการนอนที่คุณวางลูกลงในเตียงเด็กขณะยังตื่นอยู่ ออกจากห้อง แล้วกลับเข้าไปดูสั้นๆ อย่างสงบตามช่วงเวลาที่กำหนดซึ่งค่อยๆ นานขึ้น วิธีนี้มีหลายชื่อ ได้แก่ การปลอบแบบควบคุมเวลา (controlled comforting) การปล่อยให้ร้องแบบควบคุมเวลา (controlled crying) การดับพฤติกรรมแบบค่อยเป็นค่อยไป (graduated extinction) และโดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา วิธี Ferber (Ferber method) คำถามที่พบบ่อยเรื่องการปล่อยให้ร้องแบบควบคุมเวลาของ RACGP แนะนำวิธีนี้สำหรับทารกที่แข็งแรงอายุ 6 เดือนขึ้นไป ให้ตัวอย่างช่วงเวลาเข้าไปดูเป็น 2, 4, 6, 8 และ 10 นาที และระบุว่าใช้เวลาประมาณห้าถึงเจ็ดคืนจึงจะได้ผล
นี่เป็นหนึ่งในหลายทางเลือก หากต้องการเปรียบเทียบแต่ละวิธีแบบเคียงข้างกัน ดูที่ ภาพรวมการฝึกนอน ของเรา
วิธี Ferber การปลอบแบบควบคุมเวลา และการปล่อยให้ร้องแบบควบคุมเวลาคืออะไร?
ทั้งหมดเป็นชื่อเรียกของวิธีเดียวกัน
- การปลอบแบบควบคุมเวลา (controlled comforting) เป็นคำที่หน่วยบริการสุขภาพส่วนใหญ่ในออสเตรเลียใช้ Royal Children's Hospital Melbourne (RCH) ระบุว่าเป็นหนึ่งในสองเทคนิคการกล่อมนอนที่มีหลักฐานรองรับ ควบคู่กับการนั่งเฝ้าในห้อง (camping out)
- การปล่อยให้ร้องแบบควบคุมเวลา (controlled crying) เป็นชื่อที่เก่ากว่า RACGP ระบุว่า controlled crying "เรียกอีกชื่อว่า 'controlled comforting' หรือ 'graduated extinction'"
- การดับพฤติกรรมแบบค่อยเป็นค่อยไป (graduated extinction) เป็นคำที่ใช้ในงานวิจัย เช่น การศึกษาทดลองในออสเตรเลียปี 2016 โดย Gradisar และคณะ
- วิธี Ferber (หรือ "Ferberizing") เป็นชื่อที่ใช้กันทั่วไปในสหรัฐอเมริกา มาจากชื่อ Richard Ferber ผู้เขียนเรื่องการตื่นกลางดึกและการร้องไห้ตอนกลางคืนในทารกและเด็กวัยเตาะแตะไว้ในทศวรรษ 1980 (Ferber, 1987)
การเข้าไปดูและปลอบไม่เหมือนกับการปล่อยให้ร้องจนหลับ RACGP อธิบายว่าในวิธีดับพฤติกรรม (extinction) พ่อแม่ "จะไม่กลับเข้าไปในห้องนอนอีกเลย" หลังจากวางลูกนอนแล้ว ส่วนในการปล่อยให้ร้องแบบควบคุมเวลา คุณจะกลับเข้าไปปลอบให้ลูกอุ่นใจเป็นระยะ
เริ่มการปลอบแบบควบคุมเวลาได้เมื่ออายุเท่าไร?
RACGP แนะนำเทคนิคอย่างการปล่อยให้ร้องแบบควบคุมเวลาสำหรับทารกอายุ 6 เดือนขึ้นไป และระบุว่าทารกอายุต่ำกว่า 3 เดือนยังไม่ถูกคาดหวังให้กล่อมตัวเองให้หลับได้ ส่วนในช่วงอายุ 3 ถึง 6 เดือน ไม่ควรปล่อยให้ลูกร้องไห้นานเกินสองสามนาที RCH เสริมว่ายังไม่มีหลักฐานว่าวิธีปรับพฤติกรรมการนอนช่วยทารกอายุต่ำกว่า 6 เดือนได้
ก่อนเริ่ม RACGP ระบุว่าลูกต้องสบายดี และแนะนำให้เริ่มเมื่อคุณมีช่วงหลายคืนที่ว่างโดยไม่มีภาระสำคัญ เอกสารข้อมูลของ Victorian Government แนะนำให้พูดคุยกับพยาบาลอนามัยแม่และเด็ก (maternal and child health nurse) ที่ดูแลคุณก่อนลองใช้การปลอบแบบควบคุมเวลา การพูดคุยครั้งนั้นเป็นโอกาสดีที่จะเช็กว่าลูกยังต้องการการกินตอนกลางคืนอยู่หรือไม่ (ดูที่ การเลิกกินตอนกลางคืน) และถ้าลูกคลอดก่อนกำหนด ควรใช้อายุปรับแก้หรือไม่
ทำการเข้าไปดูและปลอบทีละขั้นตอนได้อย่างไร?
ขั้นตอนเหล่านี้เป็นไปตามคำอธิบายของ RACGP
- ทำกิจวัตรก่อนนอนที่สงบตามปกติ แล้ววางลูกนอนหงายในเตียงเด็ก
- พูดคุยหรือตบเบาๆ จนลูกเงียบ หรือประมาณหนึ่งนาที บอกราตรีสวัสดิ์แล้วออกจากห้อง
- ให้โอกาสลูกได้สงบลงเอง ไม่ต้องสนใจเสียงงอแงเบาๆ
- ถ้าลูกเริ่มร้องไห้ ให้รอจนครบช่วงเวลาแรกที่กำหนดไว้ เช่น 2 นาที ก่อนกลับเข้าไป
- ปลอบให้ลูกอุ่นใจไม่เกินประมาณหนึ่งนาที หรือจนกว่าลูกจะเงียบแต่ยังไม่หลับ พยายามปลอบโดยไม่อุ้มขึ้น
- ออกจากห้องอีกครั้งขณะที่ลูกสงบแต่ยังตื่นอยู่ แล้วรอช่วงเวลาถัดไปที่นานขึ้น
- เข้าออกตามช่วงเวลาที่วางแผนไว้ต่อไปจนกว่าลูกจะหลับ
- ถ้าลูกตื่นกลางดึก ให้ทำแบบเดียวกัน
ตัวอย่างช่วงเวลาเข้าไปดู
| ตัวอย่าง | เวลารอก่อนเข้าไปดูแต่ละครั้ง |
|---|---|
| ตัวอย่างที่ 1 ของ RACGP | 2 จากนั้น 4, 6, 8 และ 10 นาที |
| ตัวอย่างที่ 2 ของ RACGP | 5 จากนั้น 10 และ 15 นาที |
นี่เป็นเพียงตัวอย่าง ไม่ใช่เป้าหมาย เลือกลำดับที่คุณทำซ้ำได้อย่างใจเย็นทุกครั้ง หลายครอบครัวจดช่วงเวลาไว้ เพราะเวลาอาจรู้สึกยาวนานมากเมื่อลูกกำลังร้องไห้
ควรทำอะไรเมื่อเข้าไปดูลูก?
RACGP อธิบายว่าการเข้าไปดูคือการปลอบให้อุ่นใจสั้นๆ ด้วยประโยคสงบๆ เช่น "ฝันดีนะ ถึงเวลานอนแล้ว" และการตบเบาๆ ไม่เกินประมาณหนึ่งนาที จุดประสงค์คือให้ลูกรู้ว่าคุณอยู่ใกล้ๆ ไม่ใช่การกล่อมให้ลูกหลับด้วยตัวคุณเอง
เข้าไปดูแบบเรียบๆ ไฟสลัว เสียงเบา และพูดคำเดิมไม่กี่คำทุกครั้ง ถ้าลูกลุกขึ้นยืน คุณวางลูกนอนหงายลงอีกครั้งได้ ออกจากห้องขณะที่ลูกสงบแต่ยังตื่นอยู่ เพื่อให้ลูกมีโอกาสหลับได้เอง
ถ้าการเข้าไปดูดูเหมือนจะทำให้ลูกตื่นตัวมากขึ้นแทนที่จะสงบลง นั่นเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ RACGP ระบุว่าทารกบางคนตอบสนองได้ดีกว่ากับการนั่งเฝ้าในห้อง (camping out) ซึ่งคุณจะอยู่ในห้องกับลูก
การปลอบแบบควบคุมเวลาใช้เวลานานแค่ไหนจึงจะได้ผล?
RACGP ระบุว่าใช้เวลาประมาณห้าถึงเจ็ดคืน ไม่กี่คืนแรกมักยากที่สุด และทารก "อาจร้องไห้/ประท้วงนานถึงสองชั่วโมงก่อนจะหลับ" หลังจากนั้น เวลาที่ใช้กว่าจะหลับมักลดลงค่อนข้างเร็ว
RACGP ยังระบุว่าการปล่อยให้ร้องแบบควบคุมเวลาได้ผลกับทารกประมาณ 80% และอีก 20% อาจตอบสนองได้ดีกว่ากับเทคนิคอื่น เช่น การนั่งเฝ้าในห้อง ให้ดูความคืบหน้าตลอดทั้งสัปดาห์แทนการดูทีละคืน เพราะการมีคืนที่ยากอยู่กลางสัปดาห์เป็นเรื่องที่พบได้บ่อย
ควรหยุดหรือเปลี่ยนวิธีเมื่อไร?
คุณหยุดได้ทุกเมื่อ RACGP ระบุว่าการอุ้มลูกขึ้นเมื่อลูกร้องไห้ ให้ลูกกินนมสักครู่หรือกอด แล้วกล่อมให้นอนใหม่ หรือแม้แต่กอดกล่อมลูกจนหลับแล้วลองใหม่ในคืนถัดไป ก็ไม่เป็นไร
หยุด พักไว้ก่อน หรือขอคำแนะนำ ถ้า:
- ลูกไม่สบาย RCH ระบุว่าหยุดพักระหว่างที่ลูกป่วยได้ และเริ่มใหม่เมื่อลูกหายดี
- คุณไม่เห็นว่ามีอะไรดีขึ้นหลังห้าถึงเจ็ดคืน ซึ่ง RACGP ระบุว่าเป็นช่วงที่ควรขอคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ
- เสียงร้องของลูกฟังดูต่างไปจากเดิม ลูกดูเหมือนเจ็บปวด หรือคุณกังวลเกี่ยวกับลูก
- คุณรู้สึกว่าวิธีนี้ไม่ใช่สำหรับคุณ หรือคุณรับมือกับเสียงร้องไม่ไหว การค่อยๆ ถอยห่าง และการกล่อมแบบตอบสนอง เป็นทางเลือกที่อ่อนโยนกว่า
การปล่อยให้ร้องแบบควบคุมเวลาเป็นอันตรายต่อทารกไหม?
การศึกษาทดลองแบบสุ่มในออสเตรเลียได้ศึกษาเรื่องนี้อย่างละเอียด
- ในการศึกษาของ Gradisar ทารก 43 คนอายุ 6 ถึง 16 เดือนถูกสุ่มให้อยู่ในกลุ่มการดับพฤติกรรมแบบค่อยเป็นค่อยไป กลุ่มการเลื่อนเวลาเข้านอนแบบค่อยเป็นค่อยไป (bedtime fading) หรือกลุ่มให้ความรู้เรื่องการนอน การดับพฤติกรรมแบบค่อยเป็นค่อยไปช่วยลดเวลาที่ใช้กว่าจะหลับและลดการตื่นกลางดึก ระดับคอร์ติซอลของทารก (ตัวบ่งชี้ความเครียด) ลดลงเล็กน้อย และที่ 12 เดือน ไม่พบความแตกต่างด้านปัญหาอารมณ์หรือพฤติกรรม หรือความผูกพัน
- การติดตามผลห้าปีของ Price ครอบคลุม 225 ครอบครัวที่ได้รับคำปรึกษาจากพยาบาลหนึ่งถึงสามครั้งเรื่องการปลอบแบบควบคุมเวลาหรือการนั่งเฝ้าในห้องเมื่อลูกอายุ 8 ถึง 10 เดือน เมื่ออายุ 6 ปี ไม่พบความแตกต่างด้านปัญหาอารมณ์หรือความประพฤติ ความเครียด ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูก หรือสุขภาพจิตของแม่
การศึกษาเหล่านี้ทำในทารกที่แข็งแรงอายุมากกว่า 6 เดือน จึงไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับทารกแรกเกิด และไม่ได้แสดงว่าการปลอบแบบควบคุมเวลาดีกว่าวิธีที่อ่อนโยนกว่า
จะทำให้การเข้าไปดูและปลอบปลอดภัยได้อย่างไร?
การนอนอย่างปลอดภัยต้องมาก่อนเสมอ ทุกคืน แนวทางการนอนอย่างปลอดภัยของ AAP แนะนำให้วางลูกนอนหงายทุกครั้งที่นอนจนถึงอายุ 1 ปี บนพื้นผิวที่แน่นและเรียบในเตียงเด็กของลูกเอง โดยไม่มีหมอน กันชนเตียง ตุ๊กตานุ่มนิ่ม หรือผลิตภัณฑ์ที่มีน้ำหนักถ่วง ในบ้านที่ปลอดควันบุหรี่ และให้นอนห้องเดียวกันอย่างน้อย 6 เดือน
ถ้าเสียงร้องเริ่มทำให้คุณรับไม่ไหว ให้วางลูกลงในเตียงเด็ก ก้าวออกมานอกห้อง แล้วใช้เวลาสักสองสามนาทีให้ตัวเองสงบลง ห้ามเขย่าทารกเด็ดขาด หากต้องการความช่วยเหลือ ติดต่อ แพทย์ของคุณหรือบริการสุขภาพเด็กในพื้นที่
นัดพบแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไป (GP) หรือพยาบาลสุขภาพเด็กที่ดูแลคุณโดยเร็ว ถ้าลูกนอนกรนหรือดูเหมือนหยุดหายใจเป็นช่วงๆ ขณะหลับ ซึ่ง RCH ระบุว่าต้องให้แพทย์ตรวจ คู่มือของ AAP เรื่องภาวะหยุดหายใจขณะหลับ แนะนำให้เรียกรถพยาบาลถ้าลูกหยุดหายใจนานกว่า 20 วินาที หรือตัวซีด เขียว หรือเทา ดังนั้นให้โทร หมายเลขฉุกเฉินในพื้นที่ของคุณ ปรึกษาแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไป (GP) หรือพยาบาลสุขภาพเด็กที่ดูแลคุณด้วย หากคุณกังวลเรื่องการกิน น้ำหนัก หรือการรับมือของตัวคุณเอง
มีอะไรที่ควรจดไว้ระหว่างที่ลองใช้วิธีนี้?
จดเวลาเข้านอน เวลาที่ใช้กล่อมจนหลับ จำนวนครั้งที่เข้าไปดู และการตื่นกลางดึกแต่ละครั้ง การเปรียบเทียบสัปดาห์ก่อนเริ่มกับสัปดาห์หลังเริ่มจะเห็นแนวโน้มชัดเจนกว่าการดูคืนใดคืนหนึ่ง และเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ที่จะนำไปด้วยหากคุณไปพบพยาบาลสุขภาพเด็กที่ดูแลคุณ
